Historia Stadniny Koni Widzów sięga XIX wieku, kiedy to książęta Lubomirscy: bracia Stefan, Władysław i Stanisław założyli w swoim majątku w Kruszynie stadninę koni pełnej krwi angielskiej. Stefan gospodarował w Kruszynie i był pierwszym Prezesem powołanego w 1919 roku Polskiego Komitetu Igrzysk Olimpijskich (późniejszy PKOL); Władysław znawca koni, sportowiec, artysta sponsorował m.in. Warszawską Orkiestrę Symfoniczną; Stanisław, ekonomista Prezes Banku Przemysłowego w Warszawie, zakładał pierwszą fabrykę samolotów w Polsce. Pierwsze konie stanowiące zaplecze hodowlane, sprowadzono z Anglii. Początkowo biegały na torze w pobliskim Pławnie a następnie na Torze Mokotowskim w Warszawie. Rozwój stadniny ukierunkowany na hodowlę coraz większej ilości koni wymagał zapewnienia odpowiednich warunków. Skłoniło to Lubomirskich do zakupu w 1897 roku oddalonego o kilka kilometrów folwarku Widzów. Zbudowano tam nowoczesne, jak na owe czasy, stajnie, założono drenowane padoki. Z Anglii sprowadzono 2 linowe maszyny startowe, z których jedną przekazano na Tor Mokotowski w Warszawie, druga została w stadninie i służyła do nauki młodych koni startowania. Lubomirscy sprowadzili jeden z pierwszych koniowozów, który przewoził konie ze stacji kolejowej do stajni wyścigowych.
Do wybuchu I Wojny Światowej konie wyścigowe Lubomirskich triumfowały na torach polskich, rosyjskich, austro-węgierskich, niemieckich, wygrywając: 4 razy DERBY (w Warszawie dwa razy, w Moskwie i Wiedniu), 2 razy Wielką Badeńską, St. Leger w Budapeszcie, kilka razy Oaks w Warszawie, Moskwie, Wiedniu. W owych czasach do najlepszych koni wyścigowych stajni Lubomirskich można było zaliczyć:

• reproduktora Sac a Papier (Salisbury – First Flight),
• Mości Książę (Sac a Papier – Izbica),późniejszy reproduktor, ojciec derbistki Fala,
• Książę Pan (Sac a Papier – Tempete),
• Intrygant (Sac a Papier – Impatient),
• Fluor (Carlton – Fleur de Luce),
• Grom (Carlton – Tempete),
• Łom (Gouvernat – Tempete),
• Kartacz (Sac a Papier – Namouna),
• Lira (Sac a Papier – Elly Langden) oaskistka wiedeńska i moskiewska, założyła rodzinę istniejącą do chwili obecnej w Widzowie i innych polskich stadninach.
• Klacz widzowska Imola, która w 2004 roku wygrała nagrodę Krasne i była II w Wielkiej Warszawskie, jest jej X pokoleniem.

Działalność hodowlana i wyścigowa Lubomirskich była bardzo rozwojowa, dysponowali nowoczesnymi stajniami a stadnina była wzorcową dla innych prowadzących hodowlę koni pełnej krwi angielskiej na ziemiach polskich. Od 1897 roku publikowano roczniki pt. „Stado koni pełnej i półkrwi angielskiej Stafana Andrzeja, Władysława i Staniasława Lubomirskich w Kruszynie, folwark Widzów” zawierające informacje hodowlane oraz wyniki wyścigowe. Własnym nakładem Lubomirscy wydali również książkę autorstwa Bruce Lowe „Hodowla koni wyścigowych podług systemu liczbowego” aktualną do dziś.

Wybuch I Wojny Światowej wymusił ewakuację stada, którego część trafiła do Austrii. Niestety w czasie wojny duża część koni zaginęła, próba odbudowania stada po wojnie nie powiodła się. Konie, które zdołano uratować trafiły do Kruszyny i stadniny w Natalinie, będącej własnością Natalii Lubomirskiej. Niekorzystne warunki ekonomiczne oraz olbrzymie straty doprowadziły do zniszczenia dotychczasowych efektów wieloletniej pracy hodowlanej i zmusiły właścicieli do sprzedaży Widzowa. W 1931 roku od nowego właściciela wydzierżawił Widzów znany hodowca Henryk Woźniakowski i sprowadził swoje stado pełnej krwi ze Starzawy. Do końca II Wojny Światowej z powodzeniem prowadził stadninę i stajnię wyścigową. W czasie wojny biegał na torze we Lwowie i Lublinie. W 1942 roku widzowski Bombowiec wygrał odpowiednik derby i 5 innych wyścigów a Widzów pod względem wygranych zajął I miejsce. W styczniu 1945 roku w dniu wkroczenia wojsk radzieckich Woźniakowskiego zmuszono do opuszczenia Widzowa a konie rozgrabiono.
W 1947 roku powstała Państwowa Stadnina Koni Widzów, którą połączono ze stadniną półkrwi w Skrzydlowie (dawna stadnina koni pełnej krwi braci Reszke) tworząc jedno przedsiębiorstwo z siedzibą w Skrzydlowie, działające w takim układzie organizacyjnym do 2000 roku. W lipcu 2000 roku Widzów sprywatyzowano a wszystkie konie zostały kupione przez Pana Krzysztofa Tyszko, który jednocześnie wydzierżawił całe gospodarstwo. Stanowisko głównego hodowcy pozostało w rękach wybitnego specjalisty Jarosława Kocha, który objął je po śmierci poprzedniego kierownika Leonida Ter-Asaturowa w 1968 roku i pełni je do dzisiaj. Konsekwentnie realizuje on rozpoczętą politykę hodowlaną dającą efekty w postaci sukcesów wyścigowych.

Po II Wojnie Światowej stadnina odnosiła i ciągle odnosi duże sukcesy wyścigowe i hodowlane. Oznaką tego są liczne zwycięstwa w kraju i za granicą. Widzowskie konie wygrały następujące klasyki: 8 razy Derby, 7 razy Rulera, Oaks i St. Leger, 6 razy Wiosenną, 10 razy Wielką Warszawską i 9 razy prestiżową Prezesa Rady Ministrów oraz ponad 140 innych nagród imiennych pozagrupowych plus kilkadziesąt wyścigów za granicą.

Klacz Dżamajka niepokonana na torze w 2000 roku jako jedyna w Polsce wygrała 4 klasyki plus Wielką Warszawską i nagrodę Iwna. Zostałą uznana klaczą stulecia. Także ogier Dipol (Antiquarian - Dostojna) był fenomenalnym, niepobitym w kraju w wieku 3 lat i wygrał wszystkie 6 najważniejszych wyścigów, w których mógł startować.
Sześciokrotnie konie widzowskie otrzymały tytuł Konia Roku. Na 10 koni trójkoronowanych po wojnie, 3 z nich są hodowli widzowskiej: Dipol, Dżamajka, San Moritz. Widzowskie konie biegają i wygrywają także za granicą w wyścigach płaskich i płotowo-przeszkodowych, w Czechach i na Słowacji (Sanders – Cena Ceskoslovenskeho, Turfu; Mocarz -Cena Turf-Klubu; Sollozzo, Dżamajka – Velka Cena Slovenska; Sadomis – St. Leger; Soderano – Breeder Cup Mile; płoty – Diatelot; Dżentile – płoty).
Ogier Masini w swojej karierze startował 47 razy: wygrał 14 wyścigów, 23 razy plasował się na płatnych miejscach, zdobywając najwyższą sumę wygranych w Czechach - 13,5 miliona koron. Wygrał m.in. w 2004 roku Masini 65 Gran Premio Merano Gd-1, z rekordową nagrodą 176 tyś. Euro oraz Gran Steeple Chase di Milano Gd-1 z nagrodą 65 tyś. Euro. Wyścig ten wygrał też w 2007 roku. Obecnie jest reproduktorem w SK Kozienice.

Kolejna gwiazda Widzowa – fenomenalny sprinter Scyris (In Camera – Scytia) startował przez 7 lat biorąc udział w 53 gonitwach z czego wygrał 35 i sumę ponad 5 mln koron. Był Koniem Roku w Czechach w 2007 roku a przez 5 lat najlepszym sprinterem.
W Skandynawii wyścgi przeszkodowe biegały i wygrywały m.in. Dostojnik, Oviedo, Serafin (kuzyn Scyrisa). Ten ostatni wygrał 5 razy szwedzki Grand National w Stromsholm oraz 2-krotnie plasował się na pierwszym miejscu w niemieckim rankingu koni przeszkodowych.
Widzowskie konie wygrywały również w Anglii (Secam, Disneyland), we Francji, Hiszpani (Dżudo), na Węgrzech (Sollozzo), w Jugosławii (Sanders), w Niemczech (Sokman, Dżudo, Scytia-matka Scyrisa).
Znakomity ogier San Luis, dwukrotny zwycięzca Wielkiej Warszawskiej, startuje obecnie w gonitwach z płotami i w ubiegłym sezonie 2009 wygrał 3 razy.

Największym osiągnięciem hodowlanym w okresie powojennym Widzowa było wyhodowanie najlepszego po II Wojnie Światowej ogiera Dixieland, który był bardzo dobrym wyścigowcem oraz znakomitym reproduktorem. Dał 3 derbistów: był Koniem Roku a troje jego potomstwa też uznano za Konia Roku. W każdej stadninie w której krył dał zwyciezców wyścigów pozagrupowych. Wyżej wspomniane świetne konie wyścigowe: Masini i San Luis to jego ostani synowie.